دیوان شمس
غزل شمارهٔ ۲۷۹
مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۷۹
مولانا مولانا اغنانا اغنانا
امسینا عطشانا اصبحنا ریانا
لا تاسی لا تنسی لا تخشی طغیانا
اوطانا اوطانا من اجلک اوطانا
شرفنا آنسنا ان کنت سکرانا
یا بارق یا طارق عانقنا عریانا
من کان ارضیا ما جاء مرضیا
فلیعبد فلیعبد فرقانا فرقانا
من کان علویا قد جاء حلویا
نرویهم معنانا الوانا الوانا
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شعر به حال و هوای شوق و عطش بیان شده و خواسته‌های عاطفی و روحانی انسان را به تصویر می‌کشد. مولانا در این غزل به تأمل و longing برای وصال معشوق اشاره دارد و از عشق و احساسات روحانی سخن می‌گوید. او از بارش رحمت خداوند و نیاز به احسان و لطف او می‌گوید و تلاش می‌کند تا در این وضعیت عطش و هوس، به سعادت و آرامش برسد. در نهایت، به وحدت و پیوند بین انسان و خدا به گونه‌ای عارفانه اشاره می‌کند.
این بخش به‌صورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.