دیوان شمس
غزل شمارهٔ ۲۸۶۳
مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۸۶۳
وقت آن شد که بدان روح فزا آمیزی
مرغ زیرک شوی و خوش به دو پا آویزی
سینه بگشا چو درختان به سوی باد بهار
ز آنک زهر است تو را باد روی پاییزی
به شکرخنده معنی تو شکر شو همگی
در صفات ترشی خواجه چرا بستیزی
زیر دیوار وجود تو تویی گنج گهر
گنج ظاهر شود ار تو ز میان برخیزی
آن قراضه ازلی ریخته در خاک تن است
کو قراضه تک غلبیر تو گر می‌بیزی
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شعر به دعوت به آمادگی روحی و رشد اشاره دارد و تاکید می‌کند که انسان باید آزاد و با طراوت باشد تا بتواند به کمال برسد. شاعر از خواننده می‌خواهد که به نرمی و لطافت به زندگی بپردازد و از ترش‌رویی و ناامیدی فاصله بگیرد. با مقایسه با درختان بهار، به زیبایی‌های درونی اشاره می‌کند و از گنجی در دل انسان سخن می‌گوید که با تلاش و فعالیت به ظهور می‌آید. در نهایت، از فرد دعوت می‌شود تا با آگاهی و شجاعت به میدان زندگی وارد شود و به دنبال حقیقت و زندگی واقعی برود.
این بخش به‌صورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.