

دیوان شمس
غزل شمارهٔ ۲۹۰۶
مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۹۰۶
گوید آن دلبر که چون همدل شدی
با هوس همراه و هم منزل شدی
از میان نقشها پنهان شدی
در جهان جانها حاصل شدی
هم برآوردی سر از لطف خدا
هم به شمشیر خدا بسمل شدی
پیش آتش رو تو از نقصان مترس
چونک از آتش چنین کامل شدی
عشرت دیوانگان را دیدهای
ننگ بادت باز چون عاقل شدی
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: در این غزل، شاعر به توصیف حس عشق و تجربههای دلبرانه میپردازد. او از حالتی سخن میگوید که در آن عاشق با هوس و محبت، ارتباطی عمیق و معنوی برقرار کرده است. دلبر به عاشق میگوید که در دل این پیوند، باید از ترس نقصان و آتش وجود خود نترسد، زیرا آتش عشق موجب کمال او میشود. همچنین شاعر به بیان نکاتی اخلاقی میپردازد و به مخاطب یادآوری میکند که اگر عقل را از دست دهد و تنها به خواهشهای دنیوی بپردازد، در حقیقت از حقیقت دور شده است. در نهایت، او به شخصی به نام صلاح الدین اشاره میکند و از او دوستی و حقیقت را طلب میکند.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
