غزل شمارهٔ ۳۰۶۱

چو وحدت‌ست عَزب‌خانهٔ یکی گویان

تو روح را ز جز حق، چرا عزب نکنی؟

تو هیچ مجنون دیدی که با دو لیلی ساخت؟

چرا هوای یکی روی و یک غبب نکنی؟

شب وجود تو را در کمین چنان ماهی‌ست

چرا دعا و مناجات نیم شب نکنی؟

اگر چه مست قدیمی و نوشراب نه‌ای

شراب حق نگذارد که تو شغب نکنی

شرابم آتش عشق‌ست و خاصه از کف حق

حرام باد حیاتت که جان حطب نکنی

اگر چه موج سخن می‌زند ولیک آن به

که شرح آن به دل و جان کنی، به لب نکنی