

دیوان شمس
غزل شمارهٔ ۳۱۳
مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۱۳
رباب مشرب عشقست و مونس اصحاب
که ابر را عربان نام کردهاند رباب
چنانک ابر سقای گل و گلستانست
رباب قوت ضمیرست و ساقی الباب
در آتشی بدمی شعلهها برافروزد
بجز غبار نخیزد چو دردمی به تراب
رباب دعوت بازست سوی شه بازآ
به طبل باز نیاید به سوی شاه غراب
گشایش گره مشکلات عشاقست
چو مشکلیش نباشد چه درخورست جواب
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شعر دربارهٔ عشق و جذابیت آن به عنوان منبعی برای اتحاد و انسجام است. رباب به عنوان نشانهای از این عشق مطرح میشود و در این متن به تأثیرات عمیق آن بر روح و روان اشاره میشود. عشق به عنوان نیرویی قدرتمند تصویر شده که میتواند مشکلات و موانع را در هم بشکند و دلها را به هم نزدیک کند. در این راستا، عشق به واقعیات معنوی و روحانی فراتر از مادیات دعوت میکند و به تفرقهها پایان میدهد. در نهایت، اشاراتی به نقش عشق در زندگی انسانها و تأثیر آن بر جستجوی روحانی وجود دارد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
