

دیوان شمس
غزل شمارهٔ ۳۱۵۱
مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۱۵۱
چند اندر میان غوغایی
خوی کن پاره پاره تنهایی
خلوتی را لطیف سوداییست
رو بپرسش که در چه سودایی
خلوت آن است در پناه کسی
خوش بخسپی و خوش بیاسایی
زیر سایه درخت بخت آور
زود منزل کنی فرود آیی
ور تو خواهی که بخت بگشاید
زیر هر سایه رخت نگشایی
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به تمجید از خلوت و تنهایی میپردازد و باور دارد که این خلوت میتواند به آرامش و خوشی منجر شود. او به اهمیت پناه بردن به کسی که ما را در این مسیر حمایت کند، اشاره میکند و تاکید دارد که تنها در سایه چنین حمایتی میتوان به آرامش رسید. همچنین، شاعر توصیه میکند که افراد از خودشان دور نشوند و به جای وابستگی به دیگران، به درون خود رجوع کنند. در نهایت، به شخصی به نام صلاح الدین اشاره میکند و از او میخواهد تا از فساد دوری کند و به صلاح و درستی روی آورد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
