دیوان شمس
غزل شمارهٔ ۳۱۵۸
مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۱۵۸
رو، مسلم تراست بی‌کاری
چونک اندر عنایت یاری
نقش را کار نیست پیش قلم
آن قلم را چه حاجت از یاری؟
همچو بت باش پیش آن بتگر
که همه نقش و رنگ ازو داری
گر بپرسد، چه صورتت باید؟
گو: « همان صورتی که بنگاری »
گر مرا تن کنی، تو جان منی
ور مرا دل کنی، تو دلداری
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شعر دربارهٔ اهمیت و نیاز به یاری الهی و نقش او در زندگی انسان است. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که انسان بدون عنایت خداوند، بی‌کار و ناتوان است و همه چیز به یاری او وابسته است. در ادامه، تشبیهاتی مانند بت و بتگر به کار می‌رود تا نشان دهد که وجود انسانی به خالقش وابسته است. در نهایت، شاعر به عشق و پرتلاطم بودن حالت باده و هشیاری اشاره می‌کند و خواسته‌اش از دوست را بیان می‌کند.
این بخش به‌صورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.