غزل شمارهٔ ۳۱۷۸

در دل من پردهٔ نو می‌زنی

ای دل و ای دیده و ای روشنی

پرده تویی  وز پس پرده تویی

هر نفسی شکل دگر می‌کنی

پرده چنان زن که به هر زخمه ای

پردهٔ غفلت ز نظر برکنی

شب منم و خلوت و قندیل جان

خیره که تو آتشی یا روغنی

بی‌من و تو، هر دو تویی، هر دو من

جان منی، آن منی، یا منی

نکتهٔ چون جان شنوم من ز چنگ

تنتن تنتن، که تو یعنی تنی