

دیوان شمس
غزل شمارهٔ ۳۱۸۷
مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۱۸۷
اتیالنیروز مسرورالجنان
یحاکی لطفه لطفالجنان
بهار از پردهٔ غم جست بیرون
به کف بر، جامهای شادمانی
سقوا من نهره روضالامالی
خذوا من خمره کاسالامانی
هوا شد معتدل، هنگام آنست
که می سوری خوری و کام رانی
فللاشجار اصناف المعالی
وللانوار انواعالمعانی
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شعر به توصیف بهاری شاداب و سرشار از سرور میپردازد که غم را کنار گذاشته و شادی را به ارمغان آورده است. این بهار فرصتی است برای نوشیدن از جامهای خوشبختی و لذت بردن از زیباییهای طبیعت. با اشاره به مضمونی عرفانی، شاعر به خواننده یادآوری میکند که باید از زمان حاضر بهرهبرداری کند و از لذتهای زندگی غافل نشود. او با دعوت به درک رموز زندگی و زیباییها، تاکید میکند که باید از شادیها بیشترین استفاده را بکند و این لذت را تا جای ممکن از دست ندهد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
