

دیوان شمس
غزل شمارهٔ ۳۷۷
مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۷۷
آن را که در آخرش خری هست
او را به طواف رهبری هست
بازار جهان به کسب برپاست
زین در همه خارش و گری هست
تا خارششان همیکشاند
هر جای که شور یا شری هست
در یم صدفی قرار گیرد
کاو را به درونه گوهری هست
اما صدفی که دُر ندارد
در جُستن دُرش معبری هست
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: مولانا در این غزل به جستجوی حقیقت و رهبری و هدایت اشاره میکند. او بیان میکند که افرادی که در جستجوی معنای عمیقتری هستند، در دنیای پر از سر و صدا و آشفتگی با چالشهایی مواجهاند. در این مسیر، انسانها همچون صدفی هستند که درون آن گوهری نهفته است، اما بسیاری از آنها خالی و بیحرکت باقی میمانند. مرغوبیت سکون و آرامش در درون فردی وجود دارد که به درستی خبر از آن دارند و در جستجوی آن هستند. بهطور کلی، شعر به تلاشی درکپذیر از معنویت و شناخت در عالم میپردازد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
