

دیوان شمس
غزل شمارهٔ ۳۸۵
مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۸۵
خُلقهای خوب تو پیشت دَوَد بعد از وفات
همچو خاتونان مه رو میخرامند این صفات
آن یکی دست تو گیرد وان دگر پرسش کند
وان دگر از لعل و شکر پیش بازآرد زکات
چون طلاق تن بدادی حور بینی صف زده
مسلمات مؤمنات قانتات تائبات
بی عدد پیش جنازه میدود خوهای تو
صبر تو و النازعات و شکر تو و الناشطات
در لحد مونس شوندت آن صفات باصفا
در تو آویزند ایشان چون بنین و چون بنات
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شعر توصیف ویژگیها و صفات نیکو از آنانی است که پس از مرگ فرد، به او یاری میرسانند. در اینجا به حورهایی اشاره میشود که در قیامت به استقبال او میآیند و بر نعمتها و کارهای نیکش تأکید میکنند. همچنین، شاعر به ویژگیهای مؤمنان و صفات خوب او اشاره کرده و نشان میدهد که این صفات در عالم پس از مرگ، مونس او خواهند بود. در نهایت، نویسنده به تشویق انجام اعمال نیکو و ایجاد حسنات اشاره میکند که باعث بهشتبرین میشود.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
