غزل شمارهٔ ۳۸۶

روز و شب را چون دو مجنون درکشان در سلسله

ای که هر روزت چو عید و هر شبت قدر و برات

چونک شه بنمود رخ را، اسب شد همراه پیل

عقل مسکین گشت مات و جان میان برد و مات

عاشقان را وقت شورش ابله و شپ‌شپ مبین

کوه جودی عاجز آید پیش ایشان در ثبات

جان جمله پیشه‌ها عشق‌ست اما آنک او

تره زار دل نبیند درفتد در ترهات

من خمش کردم چو دیدم خوش‌تر از خود ناطقی

پیش او میرم بگویم «اقتلونی یا ثقات»

شمس تبریزی چو بگشاید دهانِ چون شکر

از طرب در جنبش آید هم رمیم و هم رفات

رو خمش کن، قول کم گو، بعد از این فعال باش

چند گویی «فاعلاتن فاعلاتن فاعلات»