

دیوان شمس
غزل شمارهٔ ۵
مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۵
آن شکل بین وان شیوه بین وان قد و خد و دست و پا
آن رنگ بین وان هنگ بین وان ماه بدر اندر قبا
از سرو گویم یا چمن از لاله گویم یا سمن
از شمع گویم یا لگن یا رقص گل پیش صبا
ای عشق چون آتشکده در نقش و صورت آمده
بر کاروان دل زده، یک دم امان ده یا فتی
در آتش و در سوز من، شب میبرم تا روز من
ای فرخ پیروز من از روی آن شمسالضحی
بر گرد ماهش میتنم، بیلب سلامش میکنم
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به وصف زیباییها و جذابیتهای معشوق میپردازد و عشق را به آتشکدهای تشبیه میکند که دل را محاصره کرده است. او از شور و سوز درونی خود سخن میگوید و در پی آن است که معشوق را بیوقفه در کنار خود داشته باشد. احساسات پرتلاطمش بین عشق، درد و شوق به معشوق جریان دارد و همچنین او را به دقت توصیف میکند. در انتها، شاعر از دل میخواهد که چیزی جز عشق و زیبایی را نبیند و به یادآوری معشوق خود میپردازد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
