غزل شمارهٔ ۵۱۲

گفت قضا بر سر و سبلت مخند

کاین قلمی رفته ز جباری است

کور شو امروز که موسی رسید

در کف او خنجر قهاری است

حلق بکش پیش وی و سر مپیچ

کاین نه زمان فن و مکاری است

سبط که سرشان بشکستی به ظلم

بعد توشان دولت و پاداری است

خار زدی در دل و در دیده شان

این دمشان نوبت گلزاری است

خلق مرا زهر خورانیده‌ای

از منشان داد شکرباری است

از تو کشیدند خمار دراز

تا به ابدشان می و خماری است

هیزم دیگ  فقرا ظالمست

پخته بدو گردد کو ناری است

دم نزدم زان که دم من سکست

نوبت خاموشی و ستاری است

خامش کن  تا  که بگوید حبیب

آن سخنان کز همه متواری است