غزل شمارهٔ ۵۳۱

هر بار عذری می‌نهی وز دست مستی می‌جهی

ای جان! چه دفعم می‌دهی؟ این دفع تو بسیار شد

ای کرده دل چون خاره‌ای! امشب نداری چاره‌ای

تو ماه و ما استاره‌ای، استاره با مه یار شد

ای ماه بیرون از افق! ای ما تو را امشب قنق!

چون شب جهان را شد تتق، پنهان‌روان را کار شد

گر زحمت از تو برده‌ام، پنداشتی من مرده‌ام

تو صافی و من درده‌ام، بی‌صاف دردی خوار شد

از وصل همچون روز تو، در هجر عالم سوز تو

در عشق مکرآموز تو، بس ساده‌دل عیار شد

نی تب بُدم، نی درد سر، سر می‌زدم دیوار بر

کز طمع آن خوش گُل‌شِکر، قاصد دلم بیمار شد