

دیوان شمس
غزل شمارهٔ ۵۵۲
مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۵۵۲
چیست صلای چاشتگه خواجه به گور میرود
دیر به خانه وارسد منزل دور میرود
در عوض بت گزین کژدم و مار همنشین
وز تتق بریشمین سوی قبور میرود
شد می و نقل خوردنش عشرت و عیش کردنش
سخت شکست گردنش سخت صبور میرود
زهره نداشت هیچ کس تا بر او زند نفس
پخته شود از این سپس چون به تنور میرود
صاف صفا نمیرود راه وفا نمیرود
مست خدا نمیرود مست غرور میرود
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شعر به توصیف حالاتی میپردازد که افراد مختلف در مسیر زندگی خود دارند و نشان میدهد که هر کس به کجا میرود. در این میان، کسانی که به گناه و دنیازدگی مشغولاند، به سمت تاریکی و درد میروند، در حالی که دینداران و عارفان به روشنی و نور نزدیک میشوند. شخصیتهای مختلفی از جمله موسی به عنوان نماد وفاداری به دین و کسانی که از نقاط مختلف میآیند، در سیر و سلوک خود تشریح میشوند. در نهایت، شاعر تأکید میکند که نیت و درون انسانها تعیینکننده مسیرشان است و بیان علائم ظاهری نمیتواند حقیقت را نشان دهد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
