دیوان شمس
غزل شمارهٔ ۵۶۲
مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۵۶۲
خیال ترک من هر شب صفات ذات من گردد
که نفی ذات من در وی همی اثبات من گردد
ز حرف عین چشم او ز ظرف جیم گوش او
شه شطرنج هفت اختر به حرفی مات من گردد
اگر زان سیب بن سیبی شکافم حوریی زاید
که عالم را فروگیرد رز و جنات من گردد
وگر مصحف به کف گیرم ز حیرت افتد از دستم
رخش سرعشر من خواند لبش آیات من گردد
جهان طورست و من موسی که من بی‌هوش و او رقصان
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به توصیف حالات روحی و ارتباط عمیق خود با معشوق می‌پردازد. او احساس می‌کند که وجود معشوق باعث تجلی صفات عارفانه او می‌شود و در حالی که خود را نادیده می‌گیرد، وجود معشوق را به اثبات می‌رساند. به تعبیری، عشق و ارتباط با معشوق او را به حالت‌های عرفانی می‌کشاند، که در آن معشوق به شکل‌های مختلف تجلی می‌کند. همچنین، شعر به تأملاتی اشاره دارد که نشان می‌دهد عشق می‌تواند جهان را در درون انسان دگرگون کند و مانند موسی در برابر دگرگونی‌های جهان، شاعر در رقص معشوق خود غرق شده است. در پایان، شاعر از زمان و قید و بندهای آن سخن می‌گوید و بر طنین صدای خود تأکید می‌کند که در این هستی پیچیده، می‌تواند تأثیرگذار باشد.
این بخش به‌صورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.