دیوان شمس
غزل شمارهٔ ۵۷۳
مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۵۷۳
برآمد بر شجر طوطی که تا خطبه‌یْ شکر گوید
به بلبل کرد اشارت گل که تا اشعار برگوید
به سرو سبز وحی آمد که تا جانش بُوَد در تن
میان بندد به خدمت، روز و شب‌ها این سَمَر گوید
همه تسبیح گویانند اگر ماهست اگر ماهی
ولیکن عقل استادست، او مشروح‌تر گوید
درآید سنگ در گریه درآید چرخ در کُدْیه
ز عرش آید دو صد هدیه چو او درسِ نظر گوید
هزاران سیمبر بینی گشاییده بر و سینه
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شعر دربارهٔ بیان شگفتی‌ها و زیبایی‌های عشق و حقیقت است. در آن، طوطی و بلبل به نمادهای سخن‌گویی و بیان احساسات در می‌آیند و پیامی از وحی و الهام به مخاطبان منتقل می‌شود. همچنین، درست است که همه موجودات در تسبیح و ستایش خداوند هستند، اما عقل انسانی می‌تواند این معانی را به روشنی بگوید. در پایان، به جذابیت عشق و حالاتی اشاره می‌شود که در آن انسان از خود بی‌خبر می‌شود و به سکر و شادی عشق نزدیک می‌گردد.
این بخش به‌صورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.