

دیوان شمس
غزل شمارهٔ ۶۵۶
مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۶۵۶
مرغان که کنون از قفس خویش جدایید
رخ باز نمایید و بگویید کجایید
کشتی شما ماند بر این آب شکسته
ماهی صفتان یک دم از این آب برآیید
یا قالب بشکست و بدان دوست رسیدست
یا دام بشد از کف و از صید جدایید
امروز شما هیزم آن آتش خویشید
یا آتشتان مرد شما نور خدایید
آن باد وبا گشت شما را فسرانید
یا باد صبا گشت به هر جا که درآیید
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: در این غزل، مولانا به مرغان آزادی اشاره میکند که از قفس رهایی یافتهاند و اکنون باید به پرواز درآیند. او به یادآوری میپردازد که کشتی آنها بر روی آب شکسته باقی مانده و آنها باید از این وضع رهایی یابند. شاعر به این نکته نیز اشاره میکند که اگر به دوست برسند، به روشنی و نور الهی دست خواهند یافت. همچنین، او به یادآوریِ قدرت کلام و ازسرگذراندن سختیها اشاره میکند و تأکید میکند که این دم، فرصتی برای زایش و تولد دوباره است. در نهایت، او به کسانی که به شمس تبریز ایمان دارند، بشارت میدهد که زمان پاداش و پاسخ به آنها فرا رسیده است.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
