دیوان شمس
غزل شمارهٔ ۷۹۳
مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۷۹۳
هست مستی که مرا جانب میخانه برد
جانب ساقی گلچهره دردانه برد
هست مستی که کشد گوش مرا یارانه
از چنین صف نعالم سوی پیشانه برد
نعل آنست که بوسه گه او خاک بود
لعل آنست که سوی می و پیمانه برد
جان سپاریم بدان باده جان دست نهیم
پیشتر زانک خردمان سوی افسانه برد
شاخ شاخست دل از رنگ سر زلف خوشش
تا چرا بند چنان موی سر شانه برد
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به وصف مستی و کشش‌های عاشقانه می‌پردازد. او از حسی صحبت می‌کند که او را به سمت میخانه و ساقی زیبایش می‌کشاند و گوش او را به ناله‌ای یارانه آشنا می‌کند. شاعر به قدرت بوسه و تاثیر آن اشاره دارد و می‌گوید که عشق و باده جان او را می‌گیرد. زیبایی زلف یار نیز آنقدر جذاب است که دل را به شگفتی وامی‌دارد و شاعر از این جاذبه لذت می‌برد.
این بخش به‌صورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.