غزل شمارهٔ ۹۸۳

هر کی در ذوق‌ِ عشق دنگ آمد

نیک فارغ ز نام و ننگ آمد

نشود بند گفت و گوی جهان

شیرگیر‌ی که چون پلنگ آمد

شیشهٔ عشق را فراغت‌ها‌ست

گر بر او صد هزار سنگ آمد

نام و ناموس کی شود مانع‌؟

چونکه آن دلربا‌ی شنگ آمد

صد هزاران چو آسمان و زمین

پیش جولان‌ِ عشق تنگ آمد

قیصر روم عشق غالب باد

گر کسل چون سپاه زنگ آمد