

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۰۰۳
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۰۰۳
گفتی چونی بیا که چون روزم خوش
چون روز همی درم و میدوزم خوش
تا روی چو آتشت بدیدم چو سپند
میسوزم و میسوزم و می سوزم خوش
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به حس و حال خود اشاره میکند و از صمیمیت و شادیاش میگوید. او از تماشای معشوق، چون آتش، شعف و شعور پیدا میکند و در این کشش، عاشقانه میسوزد. این عشق برای او خوشایند و دلچسب است و او با شوق و اشتیاق ادامه میدهد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
