

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۰۰۴
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۰۰۴
گه باده لقب نهادم و گه جامش
گاهی زر پخته گاه سیم خامش
گه دانه و گاه صید و گاهی دامش
این جمله چراست تا نگویم نامش
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به بازی با واژهها و معانی مختلف پرداخته و از حالتهای گوناگون عشق و وصال سخن میگوید. او عشق را به شکلهای متفاوتی، همچون باده، جام، زر، سیم، دانه، صید و دام توصیف میکند و در نهایت به رازآلودگی و اهمیت نام نگفتن در این رابطه اشاره میکند. مضمون کلیدی این شعر تأکید بر پیچیدگی و چندگانه بودن تجربیات عاشقانه است.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
