

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۰۰۶
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۰۰۶
من شیشه زنم بر آن دل سنگ خوشش
تا جنگ کند بشنوم آن جنگ خوشش
تا بفروزد به خشم آن رنگ خوشش
تا بخراشد مرا بدان چنگ خوشش
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی از عشق و تمایل خود به معشوق سخن میگوید. او خود را شیشهزن نامیده و میخواهد دل سنگی معشوق را با احساساتش بکند. او به جنگی که با وجود خشم و غیظ معشوق به وجود میآید، ابراز اشتیاق میکند و این جنگ را برای خود لذتبخش میداند. شاعر حتی از چنگال معشوق که ممکن است او را آزار دهد، نیز خوشنود است و نشان میدهد که عشقش را فراتر از درد و چالشها میبیند.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
