

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۰۰۷
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۰۰۷
ناگه بزدم دست بسوی جیبش
سرمست شدم ز لذت آسیبش
دستم نرسید سوی جیبش اما
المنة الله که بر دم سیبش
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی از تجربهای ناگهانی و سرشار از لذت سخن میگوید که به محض نزدیک شدن به یک هدف، این خوشی به او دست میدهد. او به زیبایی و شیرینی دم سیب اشاره میکند که در دسترسش نیست، اما از همین لذت و جذابیت احساس شکرگزاری و سپاس میکند. این احساس ولذت، نشانهای از عاشقانهای عمیق و درونی است.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
