

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۰۰۹
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۰۰۹
هان ای دل تشنه، جوی را جویان باش
بیپای میای و دایما پویان باش
با آنکه درون سینه بیکام و زبان
سرچشمهٔ هر گفت توی، گویان باش
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: این رباعی با تأکید بر عطش روحی انسان برای حقیقت و شناخت، دعوت میکند که دلتشنه به جستجوی حقیقت بپردازد. شاعر به این نکته اشاره میکند که با وجود اینکه درون انسان ممکن است خالی از سخن و کام باشد، باید همواره در جستجوی معنا و بیان آنچه در در درون میگذرد، فعال و پویا باشد. این جستجو به مثابه آبی است که سیرابکنندهٔ روح انسان است.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
