

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۰۱۲
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۰۱۲
ای روز نشاط روشنی وقت تو خوش
وی عالم عیش و ایمنی وقت تو خوش
در سایهٔ زلف تو دمی میخسبم
تو نیز موافقت کنی وقت تو خوش
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به وصف لحظههای خوش، شاد و پربرکت میپردازد. او زیباترین وقتها را زمانی میداند که در کنار محبوب و در زیر سایه زلف او آرامش مییابد. این لحظههای خوش و شادابی ناشی از مهر و محبت است و شاعر از محبوب میخواهد تا با او همنوا شود تا این لحظات شادابتر و دلپذیرتر شود.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
