

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۰۱۷
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۰۱۷
ای کرده به پنج شمع روشن هر شش
ای اصل خوشی و هرچه داری همه خوش
تا چند چو الحمد مرا میخوانی
همچون بقره بگیر گوش من و کش
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: در این رباعی، شاعر از قدرت و زیبایی وجودی سخن میگوید و به نوری اشاره میکند که از پنج شمع روشن ناشی میشود. او به تاثیر و تأثیرگذاری این نور بر زندگیاش میپردازد و میخواهد از تکرار لفظ الحمد دست بردارد. در انتها، به نوعی خواسته و تقاضا از مخاطب دارد که به او توجه کند و سخن او را بشنود.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
