

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۰۱۸
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۰۱۸
ای گنج بیا زود به ویرانهٔ خویش
وی زلف پریشان مشو از شانهٔ خویش
وی مرغ متاب روی از دانهٔ خویش
ای خانه خدا درآی در خانهٔ خویش
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی از عشق و از دست رفته صحبت میکند و به گنجی اشاره میکند که باید هر چه زودتر به ویرانه دل بیاید. او به معشوق میگوید که زلفهایش را پراکنده نکند و نباید از دانهای که او را به خود جذب میکند، روی بگرداند. در نهایت، شاعر از این میخواهد که خداوند به خانه دل او ورود کند، زیرا آنجا محل اقامت اوست.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
