

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۰۳۳
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۰۳۳
دانم که برای ما نخفتی همه دوش
بر صفهٔ سرد با یکی بالاپوش
آن نیز فراموش نگردد ما را
ای بوده عزیزتر از دیده و گوش
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به محبوب خود خطاب میکند و میداند که او به خاطر عشقش شب را بیخواب بوده است. او از خاطر نخواهد برد که محبوبش به خاطر او همانطور که در یک شب سرد تنها نشسته، به فکر او بوده است. این ابراز احساسات، نشانگر عمق محبت و ارادت شاعر به محبوبش است.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
