

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۰۴۰
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۰۴۰
سودای توام در جنون میزد دوش
دریای دو چشم موج خون میزد دوش
تا نیم شبی خیل خیالت برسید
ورنی جانم خیمه برون میزد دوش
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی حال و هوای عشق و جنون را توصیف میکند. او از تاثیر عمیق محبوبش بر وجودش میگوید و از شدت احساساتی چون شیدایی و اشتیاقی که در دلش جاری است سخن به میان میآورد. تصویر چشمان محبوب بهعنوان دریایی از عشق و گریه، احساسات شاعر را به اوج میرساند و او را به جهانی از خیال و رویا میبرد. این احساسات بهطرزی عمیق و ناگزیر بر روح او تاثیر میگذارد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
