

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۱۱۳
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۱۱۳
آن کس که ببست خواب ما را به ستم
یارب تو ببند خواب او را به کرم
تا باز چشد مرارت بیخوابی
و اندیشه کند به عقل إرحم ترحم
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی از ظلم و ستمی میگوید که باعث بیخوابی و رنج او شده است. او از خداوند میخواهد که خواب آن ستمگر را نیز ببندد تا درد و رنج بیخوابی را تجربه کند. در نهایت، شاعر به این فکر میرسد که شاید این تجربه او را به تفکر و رحم آورد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
