

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۱۳۰
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۱۳۰
از درد همیشه من دوا میبینم
در قهر و جفا لطف و وفا میبینم
در صحن زمین به زیر نه طاق فلک
بر هرچه نظر کنم ترا میبینم
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به تجربهٔ درد و رنج اشاره میکند که همیشه همراه اوست، اما در دل این قهر و جفا، لطف و وفا را نیز مییابد. او بیان میکند که حتی در میان سختیهای زندگی و در زیر آسمان، همواره یاد و حضور محبوبش را میبیند. این ارتباط عمیق موجب میشود که او همواره سوی محبوب را نبیند و در جستجوی او باشد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
