

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۱۵۵
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۱۵۵
از دوستیت خون جگر را بخورم
این مظلمه را تا به قیامت ببرم
فردا که قیامت آشکار گردد
تو خون طلبی و من برویت نگرم
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر به عشق و دوستی عمیقش اشاره میکند و از عشقش به معشوق میگوید. او با وجود درد و رنجی که از این عشق میبرد، آماده است تا این مظلومیت را برای همیشه تحمل کند. در روز قیامت وقتی واقعیات روشن میشود، او تنها به چهره معشوق مینگرد و به حیات پس از مرگ فکر میکند.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
