

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۱۵۶
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۱۵۶
ای از تو برون ز خانهها جای دلم
وی تلخی رنجهات حلوای دلم
ما را ز غمت شکایتی نیست ولیک
خوش آیدم آنکه بشنوی وای دلم
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی از دوری محبوب و درد و رنجی که در نتیجهی این دوری احساس میکند سخن میگوید. او تلخی غم را همچون حلوا در دل خود حس میکند و با وجود ناراحتی، از محبوب میخواهد که فریاد دلش را بشنود. در نهایت، او بیان میکند که از غم محبوب گلایهای ندارد و تنها خواستهاش برقراری ارتباط و توجه محبوب است.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
