

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۱۵۷
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۱۵۷
ای بانگ رباب از تو تابی دارم
من نیز درون دل ربابی دارم
بر مگذر ساعتی بیا و بنشین
مهمان شو گوشهٔ خرابی دارم
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر با صدای رباب از عشق و longing خود سخن میگوید و از محبوب میخواهد تا چند لحظهای بماند و در کنار او نشسته، از حال و هوای دل او مطلع شود. او به زیبایی و سادگی عشق اشاره میکند و از خرابی و درد درونش میگوید که به خاطر محبت است. این دعوت به نشستن و همصحبتی در عمیقترین لایههای عاطفی او نهفته است.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
