

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۱۵۹
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۱۵۹
ای دوست شکارم و شکاری دارم
بیکارم و بس شگرف کاری دارم
گفتی سر سر بریدن من داری
آری دارم نگار آری دارم
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به توصیف احساسات عاشقانهاش میپردازد و از دوستش به عنوان شکار و خودش به عنوان شکارچی یاد میکند. او با وجود بیکاری، به کار شگرف عشقش اشاره میکند و در پایان به علاقه و عشق عمیقش به محبوب میافزاید. این شعر بیانگر حال و هوای عاشقانه و دلدادگی مولاناست.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
