

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۱۸۴
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۱۸۴
بیرون ز دو کون من مرادی دارم
بیشادیها روان شادی دارم
بگشای بخنده آن لبان خود را
زیرا ز گشاد آن گشادی دارم
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: در این رباعی، شاعر از وجود یک آرزو و مراد درونی سخن میگوید که فراتر از دنیای مادی و شادیهای ظاهری است. او به نیازی عمیق برای شادی واقعی اشاره میکند و از محبوبش میخواهد که لبخند بزند، چرا که این لبخند میتواند دروازهای به شادی و گشایش واقعی در زندگیاش باشد. به این ترتیب، شاعر بهدنبال تجربهای فراتر از لذتهای ظاهری است و بر اهمیت یک ارتباط عاطفی عمیق تأکید میکند.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
