

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۲۳۵
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۲۳۵
دوش ارچه هزار نام بر ننگ زدم
بر دامن آن عهد شکن چنگ زدم
دل بر دل او نهادم از شوق وصال
هم عاقبت آبگینه بر سنگ زدم
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی از شوق و عشق خود به معشوق سخن میگوید. او در عین تلاش برای جلب توجه معشوق و بیان احساساتش، به ناامیدیش اشاره میکند. در نهایت، با تأمل در ارتباط بین عشق و ناامیدی، به تحولی در درون خود میرسد و به تصادم دل و عشق میپردازد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
