رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۲۳۶
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۲۳۶
دل داد مرا که دلستان را بزدم
آن را که نواختم همان را بزدم
جانی که بدو زنده‌ام و خندانم
دیوانه شدم چنانکه جان را بزدم
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی از عشق و حالتی دیوانه‌وار صحبت می‌کند. او به ناآرامی خود در عشق و زندگی اشاره دارد و به وضوح نشان می‌دهد که دلش تحت تأثیر محبوب قرار گرفته است. عشق او چنان قوی و عمیق است که می‌توان گفت او جان خود را نیز به بهای این احساس فدای محبوب کرده است. این دیوانگی و شور، نشانه‌ای از عمق احساسات اوست.
این بخش به‌صورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.