

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۲۸۸
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۲۸۸
گر ماه شوی بر آسمان کم نگرم
ور بخت شوی رخت بسویت نبرم
زین بیش اگر بر سر کویت گذرم
فرمای که چون مار بکوبند سرم
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به تمثیلی از عشق و دلبستگی میپردازد. او میگوید که اگر محبوبش به او نزدیک شود، حتی اگر به آسمان برود، او دل نمیبرد. همچنین تأکید میکند که حتی اگر به سر کوی محبوب بگذرد، باز هم خواستهای جز محبت ندارد و در این حالت خود را مشغول و درگیر احساساتش میبیند. وجود او به عشق مربوط میشود و زندگیاش تحت تأثیر حضور و غیبت محبوب است.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
