

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۲۸۹
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۲۸۹
گر من به در سرای تو کم گذرم
از بیم غیوران تو باشد حذرم
تو خود به دلم دری چو فکرت شب و روز
هرگه که ترا جویم در دل نگرم
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر به عشق و علاقهاش به معشوق اشاره میکند و بیان میکند که اگر در خانهاش کمتر حضور پیدا کند، به خاطر ترس از غیوران معشوق است. او در دلش همیشه و در هر زمانی، معشوق را جستجو میکند و این محبت درونش همیشگی و پایدار است.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
