

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۲۹۰
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۲۹۰
گر یار کنی خصم تواش گردانیم
هر لحظه به نوعی دگرت رنجانیم
گر خار شدی گل از تو پنهان داریم
ور گل گردی در آتشت بنشانیم
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به مضمون روابط عاشقانه و پیچیدگیهای آن میپردازد. او بیان میکند که اگر معشوق محبت نکند، عشق به خصومت تبدیل میشود و در پی آن، معشوق مورد آزار قرار میگیرد. همچنین، اگر معشوق به مرحلهای برسد که همچون خار باشد، زیبایی و محبت او پنهان میشود و اگر درخشش و زیبایی خود را به نمایش بگذارد، ممکن است به آتش عشق دچار شود. این ابیات تأکیدی بر تأثیر رفتار معشوق بر احساسات عاشق دارند.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
