

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۳۵۳
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۳۵۳
من نیز چو تو عاقل و هشیار بدم
بر جملهٔ عاشقان به انکار بدم
دیوانه و مست و لاابالی گشتم
گوئیکه همه عمر در این کار بدم
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به تجربهٔ خودش از عشق و دیوانگی اشاره میکند. او میگوید که در ابتدا فردی عاقل و هشیار بود، اما با ورود به دنیای عشق، مانند سایر عاشقان شده و از عقل و تدبیر خود فاصله گرفته است. او حالا خود را دیوانه و مست میداند که زندگیاش را صرف عشق و حالاتی کرده که نسبت به آن، بیتوجه و بیمحابا شده است.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
