

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۳۷
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۳۷
آن شب که ترا به خواب بینم پیداست
چون روز شود چو روز دل پرغوغاست
آن پیل که دوش خواب هندستان دید
از بند بجست و پای آن پیل کراست
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به خواب دیدن معشوق اشاره میکند و احساس پرغوغا و شگفتی را که در بیداری احساس میکند به تصویر میکشد. او تصویری از یک فیل میآورد که در خواب به آزادی و رهایی دست یافته و به این ترتیب نشانهای از آزادی و قدرت در بیداری را ترسیم میکند. این شعر بیانگر تضاد بین خواب و واقعیت و احساسات عمیق و پیچیدهای است که در این دو حالت وجود دارد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
