

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۳۸۲
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۳۸۲
آن کس که نساخت با لقای یاران
افتاد به مکر دزد و تهدید عوان
میگفت و همی گریست انگشت گزان
فریاد من از خوی بد و بار گران
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر به بیان حال کسی میپردازد که نتوانسته با یارانش ارتباط برقرار کند و در نتیجه دچار مشکلاتی از جمله فریب و تهدید شده است. این شخص در حال بیان غم و اندوه خود است و به خاطر خوی بد و بار سنگینی که بر دوش دارد، ناله و فریاد میزند. افسوس و احساس ناامیدی او از عدم ارتباط و مشکلاتی که با آن مواجه است، در این ابیات به خوبی حس میشود.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
