

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۴۷۵
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۴۷۵
دی از تو چنان بدم که گل در بستان
امروز چنانم و چنانتر ز چنان
من چون نزنم دست که پابند منی
چون پای نکوبم که توئی دست زنان
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی از تغییر حال و هوای خود سخن میگوید و به ناپایداری احساساتش اشاره میکند. او در گذشته از معشوق خود بیزار بوده، اما اکنون شدیداً دلبسته و شیفتهاش شده است. شاعر از وابستگی و محدودیتهایی که عشق بر او تحمیل کرده، گلایه میکند و بیان میکند که چگونه نمیتواند از این وابستگی رها شود. عشق او به معشوق، او را به سمت حالتهای متضاد و احساسات شکننده میکشاند.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
