رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۵۱۰
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۵۱۰
من بندهٔ مستی که بود دست زنان
دورم ز کسی که او بود مست زنان
باری من خسته دل چنینم نه چنان
آلوده مبا بنان عشاق به نان
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر به حال و احوال خود در عشق اشاره می‌کند و خود را بنده‌هایی از عشق و مستی می‌داند. او از فاصله‌اش با کسانی که به مستی عشق پر می‌زنند، می‌گوید و به خستگی قلبش اعتراف می‌کند. در نهایت، او خود را از کسانی که به عشق آلوده‌اند متمایز می‌سازد و تأکید می‌کند که در این عالم عشق، باید از نابسامانی‌ها دوری کرد.
این بخش به‌صورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.