

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۶۳۴
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۶۳۴
فصلیست چو وصل دوست فرخنده شده
از مردن تن چراغ دل زنده شده
از خندهٔ برق ابر در گریه شده
وز گریهٔ ابر باغ در خنده شده
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: این رباعی به توصیف حالتی از سرور و شادابی در پی وصل به دوست اشاره دارد. وقتی پیوند با محبوب برقرار میشود، حیات تازهای به دل بخشیده میشود و تمامی احساسات متضاد نظیر خنده و گریه در هم میآمیزند. این تغییر وضعیت به نوعی نشاندهنده تحول روحی و احساسات عمیق عاشقانه است که در اثر این وصال به وجود میآید.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
