

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۶۹۰
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۶۹۰
ای آنکه به کوی یار ما افتادی
آن روی بدیدی به قفا افتادی
بر دیدن روی او چو نیروت نبود
در حلقه ی لولیان چرا افتادی؟
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به فردی اشاره میکند که به دنبال محبوبش آمده و به حجاب ناپاکی گرفتار شده است. او از این فرد میپرسد که چرا در جمع آدمهای نادرست و بیخود قرار گرفته، در حالی که قدرت دیدن زیبایی محبوب را ندارد. در واقع، شاعر به ناتوانی او در درک واقعیات و جذابیتهای عشق اشاره میکند و از او میخواهد که به جای افتادن در چنین محافلی، به جوهر عشق بپردازد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
